فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٣٣ - «محدّث» در اسلام

«محدّث» در اسلام

يكى از معارف مسلم در ميان علماى اسلام، وجود افراد «محدَّث» در ميان مسلمانان است. فرد «محدَّث» پيامبر نيست، و بر او وحى نازل نمى شود، ولى در عين حال، فرشتگان، با وى سخن مى گويند، و سخن آنان را مى شنود، و لذا او «محدَّث» بر وزن اسم مفعول نام گرفته است، زيرا كه فرشته با او «حديث» مى گويد. بخارى نقل مى كند كه پيامبر(صلى الله عليه وآله) فرمود:

«لقد كان فيمن كان قبلكم من بنى إسرائيل رجالٌ يكلَّمون من غير أن يكونوا أنبياء فإن يكن من أمّتى منهم أحد، فعمَر...».[١]

«در ميان پيشينيان از بنى اسرائيل، مردانى بودند كه با آن هاـ از عالم غيب سخن گفته مى شد، بدون اين كه پيامبر باشند. و اگر در ميان امت من چنين فردى باشد، آن عمر بن خطاب است».

روايت درباره «محدّث» در ميان امت اسلامى از طريق اهل سنت و سخنان آنان در تفسير اين واژه بيش از آن است كه در اين جا نقل شود، و شارحان صحيح بخارى در اين مورد، توضيحات كافى داده اند.[٢]

كلينى در كتاب كافى بابى تحت عنوان «إنّ الأئمّة محدَّثون، مفهَّمون» منعقد كرده و رواياتى در اين مورد نقل كرده است، و همگى حاكى از آن است كه محدّث كسى است كه صوت فرشته را مى شنود، ولى او را نمى بيند. آنگاه اضافه مى كند ائمه اهل بيت(عليهم السلام) همگى «محدّث» هستند.[٣]